Drut z tytanu

Komercyjne gatunki tytanu (o czystości 99,2 %) mają wytrzymałość na rozciąganie wynoszącą około 434 MPa (63 000 psi), co odpowiada wytrzymałości typowych, niskogatunkowych stopów stali, ale są one mniej gęste. Tytan jest o 60 % bardziej gęsty niż aluminium, ale ponad dwukrotnie wytrzymałszy od najczęściej stosowanego stopu aluminium 6061-T6. Niektóre stopy tytanu (np. Beta C) osiągają wytrzymałość na rozciąganie przekraczającą 1400 MPa (200 000 psi). Tytan jednak traci wytrzymałość przy nagrzewaniu powyżej 430 °C (806 °F).
 
Tytan nie jest tak twardy jak niektóre gatunki stali poddanej obróbce cieplnej, jest niemagnetyczny oraz słabym przewodnikiem ciepła i prądu elektrycznego. Obróbka skrawaniem wymaga środków ostrożności, ponieważ materiał może ulec zatarciu, jeśli nie będą używane ostre narzędzia oraz odpowiednie metody chłodzenia. Podobnie jak konstrukcje stalowe, konstrukcje tytanowe posiadają granicę zmęczenia, która zapewnia długotrwałość w niektórych zastosowaniach. Stopy tytanu charakteryzują się mniejszą sztywnością niż wiele innych materiałów konstrukcyjnych, takich jak stopy aluminium czy włókno węglowe.
 
Metal ten jest dimorficzną odmianą alotropową w postaci heksagonalnej fazy α, która przekształca się w fazę β o strukturze regularnej przestrzennej z centrum w kubie (siatce krystalicznej) w temperaturze 882 °C (1620 °F). Pojemność cieplna właściwa fazy α gwałtownie wzrasta w miarę jej ogrzewania do tej temperatury przejścia, a następnie spada i pozostaje względnie stała dla fazy β niezależnie od temperatury. Podobnie jak w przypadku cyrkonu i hafnu, istnieje dodatkowa faza omega, która jest termodynamicznie stabilna przy wysokich ciśnieniach, lecz metastabilna przy ciśnieniu otoczenia. Faza ta ma zwykle strukturę heksagonalną (idealną) lub trygonalną (zdeformowaną) i może być uznawana za wynikająca z miękkiego podłużnego fononu akustycznego fazy β powodującego zapadanie się płaszczyzn atomów.
 
Podobnie jak aluminium i magnez, tytan oraz jego stopy natychmiast utleniają się po narażeniu na powietrze. Tytan reaguje łatwo z tlenem w temperaturze 1200 °C (2190 °F) w powietrzu oraz w temperaturze 610 °C (1130 °F) w czystym tlencie, tworząc dwutlenek tytanu. Jednak w temperaturach otoczenia reaguje powoli z wodą i powietrzem, ponieważ tworzy bierną warstwę tlenkową, która chroni masę metalu przed dalszym utlenianiem. Gdy ta ochronna warstwa powstaje po raz pierwszy, ma grubość zaledwie 1–2 nm, ale nadal powoli rośnie; po czterech latach osiąga grubość 25 nm.
 
Pasywacja atmosferyczna nadaje tytanowi doskonałą odporność na korozję, prawie równoważną odporności platyny, umożliwiającą wytrzymywanie działania rozcieńczonych kwasów siarkowego i solnego, roztworów chlorków oraz większości kwasów organicznych. Tytan ulega jednak korozji pod wpływem stężonych kwasów. Zgodnie z jego ujemnym potencjałem redoksowym tytan jest termodynamicznie bardzo reaktywnym metalem, który w normalnej atmosferze zapala się w temperaturach niższych niż temperatura topnienia. Topnienie jest możliwe jedynie w atmosferze obojętnej lub w próżni. W temperaturze 550 °C (1022 °F) łączy się z chlorem. Reaguje również z innymi halogenami oraz pochłania wodór.
 
Tytan jest jednym z nielicznych pierwiastków, które palą się w czystym gazie azotowym, reagując w temperaturze 800 °C (1470 °F) z tworzeniem azotku tytanu, który powoduje kruchość materiału. Ze względu na wysoką reaktywność z tlenem, azotem oraz niektórymi innymi gazami, nici tytanowe są stosowane w pompach sublimacyjnych tytanowych jako pochłaniacze tych gazów. Takie pompy tanio i niezawodnie generują skrajnie niskie ciśnienia w układach ultra-wysokiego próżniowania.

Parametr：

Wykorzystanie:
1) Implanty ortopedyczne: stawy sztuczne, płytki metalowe, gwoździe ortopedyczne, metalowe pręty do zastosowań ortopedycznych, gwoździe śródrdzeniowe, igły kostne, urządzenia do stabilizacji kręgosłupa.
2) Implanty kardiologiczne: zastawki serca sztuczne, rozruszniki serca, cewniki sercowe oraz stenty naczyniowe.
3) Implanty okulistyczne: soczewki sztuczne.
4) Implanty stomatologiczne: implanty stomatologiczne, gwoździe trakcyjne, gwoździe do kanałów korzeniowych, urządzenia do osteosyntezy wewnętrznej itp.
5) Materiały wypełniające: wypełnienia piersi, materiały wypełniające jamę oczną, materiały wypełniające w ortopedii.