ویژگیهای آلیاژ سنگین تنگستن
ویژگیهای آلیاژ سنگین تنگستن این مواد را به انتخابهای استثنایی برای کاربردهایی تبدیل میکند که نیازمند بیشترین چگالی همراه با ویژگیهای مکانیکی عالی هستند. این آلیاژهای تخصصی معمولاً حاوی ۹۰ تا ۹۷ درصد تنگستن بوده و سایر اجزای تشکیلدهنده آن شامل نیکل، آهن، مس یا کبالت بهعنوان عناصر چسباننده هستند. ویژگیهای اصلی آلیاژ سنگین تنگستن شامل چگالی استثنایی در محدوده ۱۶٫۵ تا ۱۹٫۰ گرم بر سانتیمتر مکعب میباشد که تقریباً دو برابر چگالی سرب و بهمراتب بیشتر از چگالی فولاد است. این چگالی قابل توجه پایهای برای کاربردهای حیاتی متعددی در بخشهای هوافضا، دفاعی، پزشکی و صنعتی محسوب میشود. فرآیند ساخت این مواد از طریق تکنیکهای متالورژی پودر انجام میشود که در آن ذرات تنگستن با فلزات چسباننده مخلوط شده، فشرده و در دماهای بالا سینتر میشوند تا ساختار ریزدانهای دوفازی ایجاد گردد. این فرآیند منجر به تولید موادی با ویژگیهای قابل کنترل آلیاژ سنگین تنگستن میشود که میتوان آنها را مطابق با نیازهای خاص هر کاربرد تنظیم کرد. علاوه بر چگالی، این آلیاژها نسبت به تنگستن خالص ماشینکاری عالیای دارند که امکان ساخت دقیق اشکال پیچیده را فراهم میکند. ضریب انبساط حرارتی آلیاژ سنگین تنگستن تقریباً با ضریب انبساط حرارتی انواع سرامیکها و شیشهها مطابقت دارد؛ بنابراین این مواد برای درزگیریهای محکم (هرمتیک) و بستهبندی الکترونیکی ایدهآل هستند. نقطه ذوب بالای این مواد که از ۳۰۰۰ درجه سانتیگراد فراتر میرود، ثبات ابعادی آنها را در شرایط حرارتی شدید تضمین میکند. ترکیب چگالی بالا با شکلپذیری مناسب، ویژگیهای آلیاژ سنگین تنگستن را از تنگستن خالص شکننده متمایز میسازد و امکان مقاومت در برابر ضربه و جذب انرژی را فراهم میکند. این مواد همچنین دارای حساسیت مغناطیسی پایین، مقاومت عالی در برابر خوردگی در اکثر محیطها و توانایی برجسته در سپرینگ پرتوهای یونیزهکننده هستند. استحکام کششی این مواد معمولاً در محدوده ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ مگاپاسکال متغیر بوده و در عین حال از امتداد کافی برای عملیات شکلدهی برخوردارند. ویژگیهای آلیاژ سنگین تنگستن شامل غیرسمی بودن این ماده است که آن را به جایگزینی زیستمحیطی مناسبتر نسبت به سرب در بسیاری از کاربردها تبدیل میکند. توانایی این ماده در عملیات حرارتی، جوشکاری و پرداخت سطحی، کاربردپذیری آن را در چالشهای مهندسی متنوعی افزایش میدهد که در آنها محدودیتهای فضایی، نیازمند قرار دادن بیشترین جرم در کمترین حجم ممکن است.